De band trapte af met de bekende samenzang Zusammen,
gevolgd door (het voor vanavond niet meer zo toepasselijke) Magie:
'Ik mis mijn struikelen op de planken. Ik mis de lamp in mijn gezicht'.
Andre Manuel sloot het ingetogen Junkie zoals gebruikelijk af met
'give me reason - I want to be a woman',
gevolgd door een explosie van gitaargeweld door de bandleden.
Na het funky gespeelde Zunde en Soogdier volgde Dorst,
het nummer dat 'Bløf stole from Fratsen and we're stealing it back'.
"Een dorst naar anders, avontuur, weg met de tijd, ik wil bestaan",
compleet met het Walk On The Wild Side riedeltje.
Na publieksfavoriet Kraaien, uitmondend in stevige rock,
werd al het slot van het optreden aangekondigd: 'het einde is het enige dat we geoefend hebben'.
Maar eerst werden nog alle bandleden voorgesteld (allen met Dollekamp als achternaam).
En speciaal nog een nummer voor de muziekliefhebbers, want 'het hart van rock & roll zit in Almelo'.
Vooruit, nog een laatste liedje als toegift: Drinkebroer,
de ode aan Rory Gallagher, 'de Ier met een te kleine lever'.
En daar bleef het niet bij, want er moest nog luidkeels meegezongen worden met In Ons Dorp
en gelachen om de grap van De Vlieger (André Hazes is
'terecht gestraft voor het afpakken van dit nummer").
En natuurlijk moest er nog even gedanst worden op de laatste twee rock en roll nummers,
speciaal voor 'het leukste publiek van de avond'.
Foto's: Marcel Pullen