Zondagmiddagvoorstelling De Baron bij Podium Paco Plumtrek.

Almelo, 6 mei 2018

De Baron wordt wel vergeleken met de Kift vanwege hun grote bezetting, met blazers,
Nederlandse teksten en theatrale voorstellingen. Het is een echte festivalband en staat deze
zomer o.a. op Oerol en twee dagen voor Almelo stond de band notabene nog in Carrť!
Hun optredens zijn erg onderhoudend en krijgen zeer goede recensies.

De Baron is een storm in de Sahara, een dijkdoorbraak in Zeeland
en een afbrokkelende muur in IsraŽl. De Baron is wereldrock.
Het is wat je krijgt als een handvol koperblazers naast een rockband gaan staan
en elkaar wilde anekdotes vertellen over drijfnatte liefde in gortdroge oorden tijdens verre reizen.
Klezmer, Latin, Tichumarin en Rock ontmoetten elkaar bij De Baron
en dit alles wordt gezongen in het Nederlands.
Wanneer blijkt dat je als toeschouwer bij De Baron terecht bent gekomen,
ontvouwt zich een spektakel dat je omarmt, meeneemt, hoog het licht in gooit
en ergens op de bodem van de oceaan weer doet landen.
 

De Baron bestond voor deze keer uit (v.l.n.r.): Freek Hofste, Anton Hoogvliet, Niek-Jan Lathouwers,
Pascal van Hulst, Joey Pechler en Brend Kolfschoten.

 

Ze begonnen met de nummers Ben Biri en Sultan Abdullah, waarin respectievelijk allerlei zeeŽn
en iemand die mooier dan de zon en de zang van de nachtegaal was, werden bezongen.
 

Er werd ook een penetrante stank waargenomen als intro op Rot:
de geur van rotte liefde, die je ver weg moet zien te houden.

 

De nieuwe single Nacht, gebaseerd op een gedicht van de Utrecht gildedichter Baban Kirkuki,
is een ode aan het gezongen woord
: "van de rust naar de onbekende hoop".
 

Bij het nummer Nog Niet Donker gingen twee bandleden helemaal los
en beklommen de bar om hun muzikale kunsten te tonen.

 

Na de pauze volgden nog twee nummers van hun nieuwste CD, Onze Held: Ciao Bella en Vinger,
die met evenveel energiek speelplezier werden gebracht.

 

Ook het oude Hebban Olla Vogala (ca. 1100), lange tijd aangemerkt als de oudst bekende zin
in het Oudnederlands, werd een door het publiek (van hard naar zacht) meegezongen
"Alle vogels zijn nesten begonnen, behalve jij en ik, waar wachten wij nu nog op?".

 

Na de aanvankelijke afsluiter Mausoleum, met de zin "Vaarwel mijn broer, zo beschouw ik jou althans.
Mij heb je nooit gekend, maar kreeg ik ooit de kans?" werd als toegift nog Maar Jij gespeeld:
"Maar jij blijft het allermooiste wat ooit heeft bestaan."

 

En aan het eind van de warme zondagmiddag
kon de staande ovatie van alle aanwezigen in ontvangst worden genomen.

Foto's: Marcel Klaster

Tekst: Paco Plumtrek
Voorpagina
Zie ook: http://www.pacoplumtrek.nl
 Begin van de pagina